Ateşten Mürekkep

Şiirden umman yaptım ırmakların üstüneÇağladı şu yüreğime; susturamıyorum.Ateşten mürekkepler değdi aşk’ın hüsnüneYuttu bütün benliğimi; kusturamıyorum. Hû diyerek yürüdüm kuşların kanadındaAşk zehri döküldü suretime, kan tadındaYükseldikçe küçüldüm, kayboldum adındaAdımı unuttum; beni, çağıramıyorum. Güneşi koydum dalgaların yokuşlarınaHaber verdim ülkemin sürünen kuşlarınaYankılar astım dağların parmak uçlarınaÇığlıklar boğuyor beni; bağıramıyorum. Bir yol gösterir güller, aşkın saltanatındaÇiçekler yürüyünce, kış sendeler…
Devamı