Çocukluğum

Çocukluğumun vazgeçilmeziydi hüzün.Gökyüzünden çok, beton zeminlere düşen bakışlarım;Ve en yaralı yanımı en kusursuz saydığım hayallerim vardı.Söyleyemediklerimin ağırlığıyla çekilirken omuzlarım,Hummalı bir nefesin gözyaşına gizlendim.Aynasız caddelerde hep boynu kalbe yakın yürüdüm…Ve masum bakışlarımdan bihaber büyüdüm. Konuşmalara küs, susmalara barışık bir hayatın avucundaİçime gömüldü kelimeler…Ve o vakitlerin şulesinde başladı iç yürüyüşlerimin tutarsız ritmi.Duygulardan sayfalara uzanan depremzede yollar yürüdü…
Devamı